เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ค่ะ

เกิดบังเอิญว่าอยากกินกล้วยหอม เพราะไม่ได้กินนานแล้วก็เลยออกจากบ้านไปเลือกซื้อที่ตลาดแห่งนึงค่ะซึ่งผู้คนก็คับคั่งเช่นเคย

แต่เห็นแผงผลไม้นึงมีคนมามุงดูมากมาย บอกว่าเป็นกล้วยหอมจากเยอรมันก็เลยเดินเข้าไปขอดู ปรากฏว่าเห็นรอยตำหนิค่ะ เป็นจุดดำๆ ก็เลยถามคนข้างๆ ว่า "ทำไมป้าร้านนี้ขายดีจังคะ ทั้งๆ ที่ของดูมีตำหนิ"

ลืมไปค่ะว่าเจ้าของแผงยังไม่แก่เท่าไร แต่ฟังเสียงที่แกตะโกนบอก "เหว..สิบห้า สองหวี ยิบแห้..."เนี่ยดูแก่เหลือเกินก็พลั้งปากไปแล้ว และคิดว่าเรียกแม่ค้าว่าป้าคงไม่เป็นไร

แต่คนข้างๆ ที่รุมซื้อกันอยู่ก็หันมาบอกดิฉันว่า ถึงจะมีตำหนิก็น่ากินนะ อร่อยนะให้มองข้ามไป แต่อีกพวกนึงก็บอกว่านี่หนูจ๊ะ ไปเรียกน้องเค้าป้าได้ไงเค้ายังสาวอยู่เลยนะ เสียมารยาทจริงๆ

ดิฉันก็ฉุกคิดได้ ก็เลยบอกขอโทษขอโพยแม่ค้าไปว่าขอโทษทีนะคะ ที่เรียกอย่างงั้นแต่กล้วยกลิ่นหอมอร่อยน่าดู วันหลังจะมาลองชิมนะคะ วันนี้หยิบเงินมาไม่พอ

เรื่องมันน่าจะจบแค่นั้นตรงที่ดิฉันก็เดินไปหาซื้อกล้วยหอมแผงอื่นๆ ต่อไปใช่มั้ยคะ แต่ไม่ใช่ค่ะ

มีกะเทยขายองุ่นเขียวกับใบตองแห้งกะคุณป้าวัยทองขายองุ่นม่วงแผงข้างๆ สะกิดกันแล้วตะโกนด่าดิฉันเสียๆ หายๆ ค่ะ ดิฉันตกใจมาก มิหนำซ้ำยังเรียกร้องความสนใจจากลูกค้าคนอื่นหวังให้ดิฉันอับอาย โดยเฉพาะนังกะเทยบ้าอ่ะค่ะ เรียกดิฉันเสียๆ หายๆ เป็นภาษาญี่ปุ่นศัพท์แสงของกะเทยอะไรก็ไม่รู้ แล้วนอกจากนั้นก็ยังพยายามทำตัวเป็นบ่างยุให้ดิฉันกะเจ้าของแผงขายกล้วยหอมทะเลาะกันอีกค่ะ แล้วก็เหมือนทุกคนจะเชื่อนังกะเทยบ่างขายองุ่นนี่ซะด้วย

ดิฉันก็ได้แต่กะพริบตาปริบๆ คิดในใจว่าไม่กงไม่กินมันแล้วกล้วยหอมวันนี้ ก็เดินตัวลีบออกมาจากตลาดค่ะ แต่หันกลับไปดูอีกที นังกะเทยบ่างกะคุณป้าวัยทองเอากระโดดลิงโลดเอาก้นชนกัน แล้วก็หัวร่องอหายบอกว่าในที่สุดก็ปราบลูกค้าช่างติได้ นี่แหละธรรมะย่อมชนะอธรรม

...ขอโทษทีนะคะ ที่เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาให้อ่าน